مقدمه:
در مسائل حیاتی به خداوند مسئولیت دادن، یعنی سلب مسئولیت از خویشتن، در اين وادی ما سعی میکنیم برای مسائل حیاتی خودمان جایگاه و مسئولیتِ قدرت مطلق یا خداوند و جایگاه و مسئولیت خودمان را تاحدامکان، مشخص و مرزبندی کنیم، قدر مسلّم، درخواست، برداشت و نگرش بعضی از ما انسانها از قدرت مطلق یا نيروی نظامدهنده كل هستی، ممکن است با هم متفاوت باشد.
در وادی تفکر که شامل وادیهای ۱، ۲و ۳ بود، برایمان مشخص گردید که بیشترین بار مسئولیت حیات ما، بر عهده خودمان است. حال ممکن است که یک گریزگاه دیگر نیز وجود داشتهباشد که ما از زیر بار مسئولیت خودمان، شانه خالی کنیم و آن گریزگاه این خواهدبود که کلیه بار مسئولیت زندگی خودمان را بهصورت حقبهجانب و بهعنوان یک حرکت نمادی، الهی، عرفانی، از روی سخاوت و بزرگواری به خداوند واگذار کنیم و از روی تنبلی و کاهلی در گوشهای بنشینیم و از خداوند بخواهیم که مشکلات و نواقص شخصیتی ما را حل کند و بگوییم تو بزرگی، تو قدرت مطلق هستی، ما همه چیزِ خود را به تو واگذار میکنیم تا تو برای ما این مشکلات، معضلات، بیماریها و یا ناکامیها را حل کنی.
آیا فکر میکنیم خداوند برای این وجود دارد که اگر ما در اثر بیتوجهی یا کاهلی قرض بالا آوردیم، خداوند درب گنجینه غیب خودش را بگشاید و یا پول را از شخص دیگری بگیرد و به ما بدهد؟ یا اینکه اگر من مرتکب جرم و جنایت شدم و در زندان قرار گرفتم، خداوند یا نیروهای مافوق وظیفه دارند من را از زندان خارج کنند؟ یا اینکه من استراحت کنم؛ ولی مخارج زندگی زن و فرزندان من را پرداخت کند؟ همینطور هزاران موضوع، مسئله و مشکلهای جورواجور دیگر که از خداوند میخواهیم آنها را برای ما حل کند. گویی خداوند یا قدرت مطلق و نیروهای مافوق، فرمانبُرداران ما هستند که از صبح تا شب به آنها برنامه میدهیم که چهکار بکنند و یا چهکار نکنند. من فکر میکنم، ما گاهی خداوند را با غول چراغ جادو اشتباه میگیریم، یا ممکن است بعضی از ما اصلاً به خداوند معتقد نباشیم و بگوییم ما به شانس معتقد هستیم، باز هم میگوییم که ما روی شانس هم نمیتوانیم حساب کنیم؛ برای اینکه ما فقط روی وجود خودمان، تفکر خودمان، اندیشه خودمان، تلاش خودمان و آموزش خودمان حساب میکنیم و معتقد هستیم که اگر ما تکلیف یا وظیفه خودمان را انجام دادیم، آنگاه بایستی از قدرت مطلق یا نیروهای مافوق، انتظار مساعدت و هدایت داشتهباشیم یا منتظر شانس باشیم. البته دانستن این نکته ضروری است که دستهای آسمانی فقط القاء افکار را انجام میدهند و بقیه کارها و مسئولیتها برعهده خود ما است؛ ولی متاسفانه ما گاهی از قدرت مطلق انتظاراتی داریم که کاملاً غیرمعقول و غیرمنطقی میباشد، شاید دلیل آن، این باشد که ما بهدرستی، قدرت مطلق و نیروهای مافوق را نشناختهایم.
قدرت مطلق پس از خلق انسان، او را بر سر یک دوراهی قرار داد و به انسان اختیار کامل داد که هر راهی را میخواهد انتخاب کند.
یک راه، پندار، گفتار، کردار راستین و سالم و صلحآمیز، تقوا، راه دیگر فسق و فجور، دروغ، زشتی و پلیدی، پس او هر مسیر را علامتگذاری و پایان هر راه را مشخص نمود، اکنون اگر به قدرت مطلق معتقد باشیم، میدانیم که در کتب آسمانیِ مختلفی اعلام نموده، مسئولیت اعمالی را که ما انسانها انجام میدهیم، برعهده خودمان است. حال ما چگونه میخواهیم بار مسئولیت زندگی و حیات خودمان را برعهده خداوند قرار بدهیم؟ آیا این عمل فرار از مسئولیتهای مختلف زندگی تلقی نمیگردد!؟
حال ممکن است این پرسش مطرح شود که، پس دعا و راز و نیاز و نیایش در مقابل قدرت مطلق چه میشود؟ در پاسخ گفته میشود که به اعتقاد ما، دعا، راز و نیاز و نیایش، موقعی میتواند به صورت مطلوب، مؤثر واقع گردد که ما حداقل در مسیر ارزشها و یا صراط مستقیم حرکت کنیم و از فرامین خداوند پیروی کنیم و بار مسئولیت زندگی خودمان را بپذیریم و از تلاش و کوشش فروگذار نکنیم، آنوقت دعا و راز و نیاز و یا نیایش در پیشگاه قدرت مطلق، موثر واقع خواهد شد؛ چون، این وعده اوست.
اکنون ممکن است برداشت و یا نگرش ما از قدرت مطلق یا نیروهای نظامدهنده کل هستی و یا خداوند و یا هرچه که ما تصور میکنیم، درست و یا صواب نباشد؛ زیرا اگر ما آن نیرو را میشناختیم، هرگز اینگونه رفتار نمیکردیم و زندگی خود را بهطرف آشفتگی، پریشانی، بیماری و یا هر مشکل دیگری سوق نمیدادیم.
ما باید سعی کنیم همیشه از مسائل روز جلوتر باشیم و این امر با آموزش گرفتن و دنبال علم و دانش رفتن میسر میشود .انسان باید حد تعادل را در هر زمینهای از زندگی به خوبی رعایت کند، پس نه تعصب! نه تصور! هر دو غلط است . باید انسان تعمق کند باید تامل کند و کورکورانه هر موضوعی را قبول یا رد نکند .
قدرت مطلق جهان هستی آنقدر نیرومند است که ما نمیتوانیم آن را رویت کنیم، مانند: کره زمین که وجود دارد، ما روی آن ایستادهایم و نمیتوانیم آن را ببینیم؛ ولی میتوانیم با شناخت درست و اصولی به وجود این چنین قدرت مافوقی پی ببریم و برای تحقق این امر مهم، بایستی از دروازه خود عبور کنیم به عبارتی اول خود را به خوبی بشناسیم تا بتوانیم قدرت مطلق را نیز به خوبی بشناسیم، چرا که وجود ما ذرهای از وجود خداوند باریتعالی میباشد. برای شناخت هرچه بهتر، باید هسته را بشکافیم تا به بخارات هستی دست پیدا کنیم. به کمک عقل خواهیم توانست به مجهولات بُعد جسمی خود و به هسته خارج از جسم پی ببریم و متوجه میشویم که جهانهایی هم بهغیر از این جهان خاکی ما وجود دارد. این امکان برای دیدگاه مطیع نیروی الهی بهعین اتفاق میوفتد و خوب صدالبته که باید لطف الهی و فَر ایزدی همراه ما باشد و تزکیه، پالایش و پاکسازی را از خود شروع کردهباشیم. نکته مهم و اساسی این است که وادی چهارم خطوط مسئولیتها را به ما نشان میدهد. اینکه خداوند در مقابل بنده خود مسئول میباشد پس آدمی نیز در قبال این قدرت الهی مسئولیتهایی را دارد. ما در قبال خودمان هم مسئولیم .
نتیجهگیری:
اگر ما مرتب دلمان بخواهد بهطرف ضدارزشها برویم؛ ولی از نیروی مافوق بخواهیم همه مسائل ما را در جهت ارزشها حل کند و حاضر نباشیم هیچ قدمی برای رسیدن به ارزشها برداریم، کور خواندهایم و این فقط یک ترفند است برای فرار از مسئولیت. ما باید مسئولیتِ حیات خود را بپذیریم و سعی و کوشش لازم را برای رسیدن به اهداف خودمان به انجام برسانیم و مطمئن باشیم که قدرت مطلق و نیروهای مافوق ما را یاری و هدایت خواهندنمود. از ما حرکت، از خداوند برکت.
منابع : کتاب عشق، ۱۴ وادی برای رسیدن به خود. سیدی وادی چهارم.
نویسنده: همسفر ساناز رهجو راهنما همسفر فاطمه(لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر عصمت رهجو راهنما همسفر فاطمه( لژیون چهارم )
ویرایش: همسفر فهیمه رهجو راهنما همسفر فاطمه( لژیون چهارم) دبیر سایت
ارسال: همسفر مریم نگهبان سایت
همسفران نمایندگی اسبیکو خرمآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
104